POWROTY, TĘSKNOTY, CZYLI ODMELDOWUJEMY SIĘ

Odmeldowuję się.
Powróciliśmy z potomstwem na wyspy zielonej łono.
Cali i zdrowi.
Tyle że każde z nas za kimś tęskni.
To miał być kiepski urlop. Miałam z utęsknieniem czekać na powrót do domu. Tym czasem było jak zwykle. Ciągle mi mało.
Chociaż tu (jak sądzę) jest moje miejsce na ziemi, to przyjaciół z Polski wciąż mi brak.
Jak co roku, czuję się tu jak za karę.

Przez moment, myślałam ze los głośno zachichotał i przypomniałam sobie o swoim mentalnym upierzeniu - blond.

Na lotnisko dotarliśmy prawie w ostatniej chwili. Zaoferowałam swoją pomoc przy opiece nad pewna młoda damą podczas lotu, wszak wiek jej nie pozwalał jeszcze na samodzielne latanie.
Stojąc w kolejce do odprawy, szykowałam karty pokładowe i dokumenty ... i się okazało że nie mam Dowodu Osobistego. Zwątpiłam w swą moc.
Jaka odpowiedzialna matka wybiera się w podróż bez sprawdzenia dokumentów?!
Wszystko to wina upału.
Padłam na kolana i przeszukałam torebkę, portfel  w każdą stronę. Zadzwoniłam do mamy, żeby wraz z siostrą mą młodszą zaczęły poszukiwania, bo była szansa że zdąża dojechać taksówką.
W między czasie przez me czoło myślą niezmącone przebiegł pomysł wydłużenia urlopu. Wszak wolnego mam jeszcze trochę. Tylko koszty mnie zaniepokoiły. Kupić 3 bilety w ostatniej chwili, w sezonie - trochę słabo.
Widok spanikowanej babci dziewczynki przywracał mnie co jakiś czas na ziemię.
Nie wiem ile te poszukiwania trwały (dla mnie to była wieczność), olśniło mnie. Może klimatyzacja na lotnisku zadziałała i moje szare zwęglone słońcem komórki zaczęły stykać.
Przypomniałam sobie że schowałam ów dokument w etui na telefon, którego rzadziej używałam, właśnie po to żeby go nie zgubić i przypadkiem nie zapomnieć.

Mało brakowało, a nadal bym się smażyła w Łodzi.

Oraz wszystkim wam (w Słupsku i w Łodzi) dziękuję raz jeszcze za CUDOWNE wakacje.
Jestem mega szczęściarą że was mam.

CIĄGLE JESZCZE POURLOPOWO, CZYLI LEKKI NIŻ NASTROJOWY

Tak, ja ciągle w nastroju pourlopowym.
Mam nadzieję że do Bożego Narodzenia mi przejdzie.

Często znajomi pytają się do czego tęsknię w Polsce. Zawsze i do znudzenia odpowiadam to samo (pewnie już to słyszeliście albo czytaliście) do ludzi - przyjaciół.
Takich sprawdzonych w każdej sytuacji, w każdych warunkach nie tylko atmosferycznych nie mam wielu, ale ta garstka jest niezastąpiona. I chociaż ja nie zawsze spisuję się jak trzeba, to oni są. Zawsze!

Kilka dni temu dostałam awizo - przesyłka do odbioru. Pan listonosz był uprzejmy zaznaczyć na nim że mnie nie zastał. Otóż był w błędzie i to wielkim. Gdzież ja mogłam pójść o 8:30 czy 9 rano? W czasie wakacji? Z wirusem?
Spałam za pewne snem spokojnym i głębokim. On po prostu za bardzo się nie postarał. A wystarczyło rzucić kamieniem, albo np do sąsiadów zadzwonić.
Nie uczynił tego - leniwy był zapewne.
Zafundował mi zatem wycieczkę na pocztę. I to nie tą u nas na wsi, tylko gdzieś niewiadomo gdzie. Godzina spaceru, albo 2 przesiadki autobusem ...
Dotarłam.
Odebrałam.
A w środku ...

Łapacz snów (od mojej Gruszki) - żebyś już się nie bała gasić światła jak zasypiasz.

No i jak za takimi nie tęsknić?!

Fajnie że was mam.
Wy już wiecie że to do was!

Szkoda tylko że ten łapacz nie jest wielofunkcyjny, bo jeszcze mógłby wirusa przepędzić co to na mnie poleciał.
Ale za to zacznę oszczędzać na prądzie, bo będę mogła wyłączyć światło na noc w przedpokoju.

A wirus nie taki zły, bo moje ulubione dzieci robią świetną herbatkę i nawet propozycja ugotowania obiadu była.
Nie skorzystałam, po tym jak sama wczoraj włączyłam alarm przeciwpożarowy piekąc potomstwu bagietkę czosnkową. Chociaż, może byłoby mniej start?!